لاولکس اصطلاحات بهکار رفته در این قانون دارای معانی مشروح زیر است:
1 آلودگیهوا: عبارت است از انتشار یک یا چند آلاینده اعم از آلایندههای جامد، مایع، گاز، پرتوهای یونساز و غیر یونساز، بو و صدا در هوای آزاد، بهصورت طبیعی یا انسانساخت، بهمقدار و مدتی که کیفیت هوا را بهگونهای تغییر دهد که برای سلامت انسان و موجودات زنده، فرآیندهای بومشناختی(اکولوژیکی) یا آثار و ابنیه زیانآور بوده و یا سبب از بین رفتن یا کاهش سطح رفاه عمومی گردد.
2 حدود مجاز انتشار آلایندهها: میزان مجاز خروجی آلایندهها از منابع آلودهکننده هوا
3 منابع آلودهکننده هوا به شرح زیر عبارتند از:
منابعطبیعی: شامل طوفانهای گرد و غبار، طوفانهای شن، آتشسوزی جنگلها و مراتع، آتشفشانها و هواویزهای دریایی میباشد.
منابع انسانساخت: شامل؛
الف) منابعمتحرک: هرگونه منبعی از قبیل وسایل نقلیه موتوری و غیرموتوری که در اثر حرکت ایجاد آلودگی میکند.
ب) منابعثابت: هرگونه منبعی از قبیل صنایع، عملیات معدنی، کشاورزی، بخشهای خدماتی، تجاری، اداری و خانگی که در محلی ثابت سبب انتشار آلایندهها میشود.
4 سازمان: برای رعایت اختصار، در این قانون واژه «سازمان» به جای «سازمان حفاظت محیطزیست» آورده میشود.
5 مواقع اضطراری: مواقعی است که با استمرار پایداری جوی (براساس اعلام سازمان هواشناسی) و یا افزایش میزان غلظت آلایندهها (براساس اعلام وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی و با همکاری سازمان) شرایط بهگونهای در کوتاهمدت، سلامت انسان و محیطزیست را دچار مخاطره جدی بنماید.
ماده ۱ قانون هوای پاک
هنوز نظریه، رأی یا نشستی که به این ماده استناد کرده باشد ثبت نشده است.