آرای قضایی مرتبط با ماده 1168

زمانی که ابوین در حال حیات باشند مادر بزرگ صلاحیت حضانت را ندارد.

شرط تنصیف دارایی و نحله مبانی و آثار متفاوتی دارند و تعارضی میان آنها نیست بنابراین صدور حکم به تنصیف دارایی، نحله را منتفی نمی نماید.

در طلاق عسر و حرجی بدلیل آنکه دادگاه باید بذل را قبول نماید باید میزان بذل مهریه که از سوی زوجه در برابر طلاق عسر و حرجی صورت می گیرد، مشخص و معین شده باشد.

علایم اختلال روانپزشکی مزمن شامل طیف دو قطبی، اختلال شخصیت و حالت وسواس جبری، موجب عدم توانایی کافی در حضانت فرزندان میگردد.

اقامه دعوی مبنی بر ملاقات با نوه دارای وجاهت قانونی بوده؛ زیرامحروم کردن طفل از ملاقات با خویشان و اقوام نزدیک وی به بدون عذر موجه خلاف انصاف و عدالت است؛ بنابراین حق ملاقات صرفا مختص ابوین نیست.

تجدیدنظرخواهی در مهلت واخواهی ، به منزله واخواهی بوده و بنابراین رای صادره در این خصوص از سوی مرجع تجدید نظر به دلیل نداشتن صلاحیت مقتضی نقض می باشد.

درصورتی که بر حسب توافق طرفین که بر اساس آن حکم طلاق صادر شده است حضانت فرزندان مشترک به پدر واگذار شده باشد، مادر نمی تواند متعاقبا حضانت فرزند را حتی در صورتی که زیر 7 سال باشد، تقاضا کند.

1- مفهوم حضانت ناظر به فرزندانی است که به طریق شرعی از زن و شوهر متولد شده باشند و به غیر از پدر و مادر شرعی تسری ندارد. 2- آثار و احکام مترتب بر فرزندان متولد از طریق شرعی، نمی تواند به فرزندان متولد از زنا تسری داشته باشد هر چند از باب تسبیب تکالیفی متوجه زانی می گردد. 3- عناوین مانند حضانت فرزندان مشترک و نفقه و نحوه میراث آنان از عناوین و موضوعات شرعی محسوب می شود و کلیه احکام و آثار مترتب، براساس مبانی و احکام فقه شیعه که از احوال شخصیه محسوب می شوند، باید مورد نظر دادگاه قرار گیرد.

توافق والدین بر حضانت فرزند مشترک، مسقط حق و تکلیف آنها بر حضانت فرزند نیست؛ بنابراین دعوی حضانت قابل رسیدگی است.

چنانچه زوج به مدت شش ماه از تادیه نفقه زوجه امتناع نماید و امکان الزام او به تادیه نباشد، زوجه می تواند با مراجعه به دادگاه خود را مطلقه نماید.

اگر پدر دارای سوابق کیفری متعددی باشد که به دوران پیش از طلاق مربوط است و با این وصف در حکم طلاق، حضانت فرزندان به پدر واگذار شده باشد، نمی توان به علت وجود سوابق کیفری از وی سلب حضانت نمود.

تکلیف مقرر در قانون مدنی در رابطه با حضانت کودک توسط مادر تا هفت سالگی، قابل اسقاط توسط مادر نبوده و واگذاری حضانت از سوی او پذیرفته نیست.

علی رغم توافقات مندرج در طلاق نامه، مبنی بر اینکه حضانت طفل تا سن بلوغ شرغی به عهده مادر باشد، چنانچه مادر از انجام تکلیف مزبور امتناع کند و طفل را به زوج تحویل نماید، دعوی تحویل فرزند به زوج با توجه به اینکه ولایت بر طفل و مخارج او بر عهده پدر است پذیرفته می‌شود.

کراهت، امری است درونی و علت وجود آن، موثر در مقام نیست و آنچه در طلاق خلع، مهم است نفس وجود کراهت است.

در فرضی که حضانت فرزند، به عهده ی زوجه ای باشد که در خارج از کشور ساکن است، این امر با مصلحت فرزند و حقوق زوج راجع به ملاقات فرزند در تضاد است پس حضانت، به طرف دیگر واگذار می شود.

اگر حضانت با مادر بوده و وی در منزل پدرش، ساکن باشد، سوءسابقه پدر وی، منجر به سلب حضانت از وی نیست.

درصورت درخواست طلاق ازجانب زوج، دادگاه باید، حتی در فرض عدم حضور خوانده، تکلیف حقوق مالی زوجه مانند مهریه و نفقه را معین نماید.

اعتیاد زوج هنگامی موجب عسروحرج زوجه است که به اساس زندگی خلل وارد آورده و الزام زوج به ترک آن ممکن نگردد.

تکلیف به نگهداری از فرزندان هم حق و هم تکلیف والدین بوده و صرف بالغ شدن فرزند ازنظر سنی موجبی برای سلب مسیولیت آن ها نیست.

با توجه به اینکه، دختر در صورت رسیدن به سن بلوغ (9 سال تمام قمری)، از موضوع حضانت خارج می شود بنابراین تصمیم گیری در خصوص اینکه با چه کسی زندگی کند با خود وی است.

حضانت فرزند مشترک تا هفت سالگی حق و تکلیف مادر است و تقاضای مادر به واگذاری حضانت فرزند قبل از هفت سالگی به علت عسرت بدون موافقت پدر محکوم به رد است.