ماده ۱۲۷۶ قانون مدنی

دادگاه تجدیدنظر اعتراض زوج در مورد مهریه را وارد دانسته با این استدلال که با توجه به سند رسمی زوجه اعلام داشته است: مهریه خود را دریافت کرده است و موضوع پرداخت مهریه منتفی است. اعاده دادرسی نسبت به حکم مزبور مورد پذیرش است زیرا زوجه فرجام خواه مدعی کذب بودن اقرار خود مبنی بر دریافت مهریه میباشد و این ادعا با توجه به مواد ۱۲۷۶ و ۱۲۷۷ قانون مدنی قابل استماع بوده و رسمی بودن اقرارنامه با توجه به این که برحسب اعلام دفترخانه تنظیم کننده بر مبنای اظهارات او تنظیم گردیده مانع رسیدگی به ادعای کذب اقرار وی نیست.

سند عادی مبنی بر اینکه زوجه کلیه حقوق خود اعم از مهریه، نفقه و اجرت المثل را دریافت کرده، نوعی اقرار از سوی زوجه است، ولی چنانچه ذکر این عبارات توسط وی در شرایط اکراه و زایل شدن اراده وی صورت گرفته باشد، با تایید این امر توسط زوج، اقرار کذب بوده و انکار پس از آن مسموع است؛ زیرا قانونگذار انکار پس از اقرار مبتنی بر اشتباه، فاسد و غلط را مسموع دانسته است.

مطابق قانون، اقرار کتبی در حکم اقرار شفاهی است و در صورتی که کذب اقرار نزد حاکم ثابت شود، آن اقرار اثری نخواهد داشت و سند رسمی اقرارنامه نیز ابطال می شود.

عدم تحصیل نتیجه در خصوص شکایت کیفری مبنی بر تصرف عدوانی مانع از توسل به دعوای حقوقی رفع تصرف، مزاحمت و ممانعت از حق نیست.

مهریه همان است که در زمان عقد نکاح تعیین شده و افزایش مهریه پس از عقد نکاح، امکان پذیر نیست؛ بنابراین اقرارنامه رسمی متضمن افزایش مهریه، فاقد اثر و محکوم به بطلان است

شخص (الف) کارخانه خود را نزد شرکت بیمه ایران از تاریخ ۱۳۸۷/۱/۱ لغایت ۱۳۸۸/۱/۱ بیمه حوادث و آتش سوزی می کند. دیگ بخار کارخانه دچار خسارت می شود. مدیرکارخانه طی نامه ای به