ماده ۶۲۰ قانون مدنی

نظربه دادنامه صادره از شعبه *به شماره *مورخ فلان که مبین ضمانتی بودن چک مورد نزاع می باشد ودادگاه با احراز و اثبات ضمانتی بودن چک، اجراییه صادره را ابطال نموده است و هچنین توجها به رسید عادی مورخ ۱۷/۰۱/۱۴۰۲ که به امضا احد از خواندگان رسیده و موید تسویه حساب طرفین است،خواسته خواهان دایر برمحکومیت خوانده به استرداد لاشه چک متنازع فیه،شایسته اجابت است.

از آنجایی که ید زوج برجهیزیه زوجه امانی بوده و صرفا حق استفاده دارد؛ درصورت رجوع زوجه از اذن، زوج مکلف به استرداد عین اموال امانی به زوجه می باشد.

در صورتی که برخی از اقلام جهیزیه توسط پدر زوج تهیه شده باشد، دعوی وی به طرفیت زوجین، مبنی بر رجوع از هبه، پذیرفته نمی شود؛ زیرا ماهیت عرفی اقلام مذکور این است که به والدین زوجه به عنوان شیر بها داده شده و توسط آنان به عنوان جهیزیه جهت استفاده زوجین ارسال می شود.

ازآنجاکه جهیزیه عرفا، به امکانات و وسایل زندگی مشترک اطلاق می شود، طلاجات از مصادیق جهیزیه محسوب نمی شود و در قالب دعوای استرداد جهیزیه، موضوع حکم قرار نمی گیرد.

امضاء سیاهه جهیزیه توسط زوج، هرچند فاکتور برخی از اقلام آن به نام زوج ارائه شود، از موجبات استرداد توسط زوجه است؛ زیرا صرف خرید دلیل بر مالکیت زوج نیست و ممکن است این خرید براساس عرف حاکم بر جامعه و توافق و بنای قبل از عقد طرفین صورت گرفته باشد که به عنوان کمک و جهیزیه از سوی زوج خریداری و به تملک زوجه درآمده و جزء جهیزیه او محسوب می شود.

ید زوج بر جهیزیه زوجه امانی تلقی می شود و مکلف است در صورت مطالبه مستودع (زوجه) عین اموال امانی را در وضعیت موجود به وی مسترد نماید.

زوجه با آوردن جهیزیه به منزل زوج، صرفا به صورت ضمنی اذن در اباحه تصرفات داده است و زوج حق تصرفات منافی با حق مالکیت زوجه ندارد بنابراین در صورت فروش موظف به پرداخت قیمت و در صورت مثلی بودن، مثل آن را باید پرداخت نماید.