کلیه دستگاههای موضوع ماده (29) قانون برنامه پنجساله ششم توسعه، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی جمهوری اسلامی ایران مصوب 1391/52/14 و نیز استثناءشده در آن، مکلفند تا رسیدن به سطح استاندارد مورد نظر مبحث نوزدهم مقررات ملی ساختمان، موضوع آیین ­نامه اجرایی ماده (33) قانون نظام مهندسی و کنترل ساختمان مصوب 1374/12/22 طی چهار سال، مصرف ویژه انرژی الکتریکی خود را سالانه حداقل بیست و پنج درصد (25%) کاهش دهند. سازمان برنامه و بودجه کشور مکلف است مطابق قانون اصلاح الگوی مصرف انرژی مصوب 1389/12/4 و ماده (12) قانون رفع موانع تولید رقابت‌پذیر و ارتقای نظام مالی کشور اقدام به صدور گواهی صرفه­جویی انرژی قابل عرضه در بهابازار (بورس) انرژی کرده و این گواهی­‌ها را در اختیار شرکتهای خدمات انرژی صاحب صلاحیت قرار دهد تا صرف تامین سرمایه در گردش طرحهای صرفه‌جویی انرژی این شرکتها در دستگاههای اجرایی فوق شود. پس از دو­سال از تاریخ لازم­الاجراء شدن این قانون، میزان صرفه‌­جویی انرژی محقق­نشده این دستگاهها به نرخ متوسط خرید تضمینی برق تجدیدپذیر محاسبه شده و درآمد حاصل از آن برای حمایت از توسعه نیروگاه‌های تجدیدپذیر و برق­آبی به ­مصرف می­رسد. تبصره - شهرداری‌های شهرهای بالای یک میلیون نفر جمعیت و شهرهای ساحلی مجازند حکم این ماده را از طریق خرید بیست و پنج درصد (25%) برق مورد نیاز ساختمان­های خود و نیز سازمان­ها، شرکتها، موسسه­‌ها و تاسیسات وابسته و تابعه خود، با نرخ خرید برق تضمینی از نیروگاه‌های زباله­‌سوز شهرهای بالای یک میلیون نفر جمعیت و شهرهای ساحلی اجراء کنند. درآمد حاصل از اجرای این تبصره پس از کسر و واریز بهای برق مصرفی به حساب شرکت مادر­تخصصی توانیر نزد خزانه­داری کل کشور، در اختیار سازمان ذی­ربط در وزارت کشور قرار می­گیرد تا پس از گردش خزانه برای احداث و تکمیل نیروگاه‌های زباله‌­سوز هزینه شود.