این عبارت ماده 237 قانون آیین دادرسی­کیفری مصوب 1392 که اشعار می­دارد «صدور قرار بازداشت موقت جایز نیست مگر درمورد ....» حکایت از آن دارد که اصل بر عدم الزام در صدور قرار بازداشت موقت می­باشد. بدین سبب قانون­گذارصدور قرار بازداشت موقت را امری استثنایی و آن هم با جمع شرایطی جایز دانسته ( شرایط مذکور در ماده یاد شده و نیز ماده 238 همان قانون) و افزون بر آن، از کلمه «جایز» که اختیاری بودن امر استنباط می­شود، چنین استنتاج می­گردد که صدور قرار بازداشت موقت اختیاری است، با تذکر این نکته که تامین همواره باید متناسب باشد.