نظریه مشورتی ۷/۱۴۰۰/۱۰۴۸ مورخ ۱۴۰۰/۱۰/۰۱

آیا مواد۳۹۴ و۴۰۶ و تبصره آن از قانون آیین دادرسی کیفری، بر ماده۳۵۰ همین قانون وارد و حاکم است؟ به عبارت دیگر، در صورت متواری بودن متهم یا دسترسی نداشتن به وی به جهاتی چون ضبط وثیقه، فرار از زندان یا صدور کیفرخواست ب ه نحو غیابی، آیا رسیدگی غیابی امکان پذیر است؟ تکلیف دادگاه در این موارد چیست؟

مقررات ماده۳۵۰ قانون آیین دادرسی کیفری مصوب۱۳۹۲ بیانگر اهمیت حضور متهم در دادگاه در جرایم موضوع ماده۳۰۲ قانون مذکور است و در صورت عدم حضور متهم، تشکیل جلسه رسیدگی ممکن ن یست و لازم است با جلب متهم رسیدگی انجام شود؛ اما چنانچه امکان جلب متهم نباشد، با توجه به مقررات مندرج در مواد۳۹۴ و۴۰۶ قانون فوق الذکر، رسیدگی غیابی بلامانع است. به عبارت دیگر مقصود مقنن در صدر ماده ۳۵۰ قانون آیین دادرسی کیفری مصوب۱۳۹۲ این است که در جرایم موضوع بندهای»الف« ، »ب« ، »پ « و »ت « ماده۳۰۲ این قانون، گرچه با توجه به ماده۳۴۸ حضور وکیل متهم برای تشکیل جلسه دادگاه ضروری است، اما کافی نیست و باید متهم نیز شخصا حاضر شود؛ بنابراین، اگر متهم وکیل معرفی نکرده و برای وی وکیل تسخیری تعیین شود، از جهت لزوم حضور متهم و وکیل در جلسه دادگاه در جرایم یادشده تفاوتی بین وکیل تسخیری و تعیینی نیست؛ مگر آن که متهم متواری بوده یا به وی دسترسی نباشد؛ که در این صورت باید برابر ماده۳۹۴ همین قانون رفتار شود. در موارد مشمول ماده پیش گفته و در صورتی که دادگاه حضور متهم ر ا برای دادرسی ضروری تشخیص ندهد، ر