نظریه مشورتی ۷/۱۴۰۰/۹۹۶ مورخ ۱۴۰۰/۱۲/۰۸

۵ - چ نانچه ثابت شود چکی به صورت مشروط، تضمینی و یا سفید امضا صادر شده است، آیا مبدا محاسبه خسارات تاخیر تادیه آن چک با لحاظ اطلاق قانون صدور چک کصوب۱۳۵۵ با اصلاحات و الحاقات بعدی همان سررسید مندرج در چک است و یا آن که تاریخ ناظر بر تحقق شرط و یا تاریخ احراز اس تحقاق دارنده به دریافت وجه آن است؟

در فرض سوال که اثبات می شود که چک به صورت مشروط و یا تضمینی صادر شده است، مبدا احتساب خسارت تاخیر تادیه حسب مورد متفاوت است: اولا، در خصوص چک هایی که تضمینی و مشروط بودن آن در متن سند قید نشده است، با توجه به وصف ت جریدی اسناد تجاری و اصل غیر قابل استناد بودن ایرادات، اسناد مذکور پس از صدور از منشاء خود منفک می شوند و ایرادات در قبال دارنده با حسن نیت قابل استناد نمی باشد، بنابراین م لاک در احتساب خسارت تاخیر تادیه با توجه به اطلاق تبصره الحاقی به ماده۲ قانون صدور چک مصوب۱۳۷۶ و قانون استفساریه این تبصره مصوب۱۳۷۷ مجمع تشخیص مصلحت نظام و رای وحدت رویه شماره۸۱۲ مورخ ۱/۴/۱۴۰۰ هیات عمومی دیوان عالی کشور، تاریخ مندرج در چک است؛ اما چنانچه واژگان»تضمین « یا »شرط «در متن چک قید شده و یا دارنده بلاواسطه باشد، ملاک احتساب خس ارت تاخیر تادیه با توجه به توافق .طرفین حسب مورد، از تاریخ تحقق شرط یا عدم انجام تعهد مورد تضمین است ثانیا، دادن چک های سفید امضا ظهور در تفویض اختیار پر کردن آن به دارنده چک دارد؛ بنابراین وقتی کسی چکی را بدون تاریخ و سفید به کسی می دهد، عرفا به معنای آ ن است که صادرکننده چک اختیار گذاشتن تاریخ را به دارنده داده است که هر زمان مایل به وصول وجه آن باشد، با درج تاریخ و مراجعه به بانک، وجه آن را دریافت کند. پس از درج تاریخ توسط دارنده چک که اختیار این امر را دارد، چک واجد تمام شرایط شکلی لازم بوده و از نظر م طالبه خسارت تاخیر تادیه مشمول تبصره الحاقی به ذیل ماده۲ قانون صدور چک مصوب۱۳۷۶ و قانون استفساریه این تبصره مصوب۱۳۷۷ مجمع تشخیص مصلحت نظام و رای وحدت رویه شماره۸۱۲ مورخ ۱/۴/۱۴۰۰ .هیات عمومی دیوان عالی کشور خواهد بود