لاولکس پرسش
در قانون مدیریت خدمات کشوری مصوب۱۳۸۶ با اصلاحات بعدی در خصوص تعلق مرخصی استعلاجی به کارکنان رسمی دستگاه قضایی صرفا از مرخصی استعلاجی روزانه نام برده شده که عندالاقتضاء در خصوص بیماری های صعب العلاج تا چهار ماه و بیش از آن با تشخیص پزشک معتمد دستگاه قابل استفاده است و از مرخصی .استعلاجی ساعتی ذکری به میان نیامده است ،در مواردی که مستخدم رسمی دچار بیماری مزمن و ناشناخته )مانند تومور کاذب مغزی( باشد و به تایید کمیسیون پزشکی، فعالیت اندک برای وی تجویز شده باشد؛ بدون آنک ه از کار افتاده کلی تلقی شود و قادر به حضور تا پایان ساعت اداری نباشد؛
اولا، قانونگذار در ارتباط با حل مشکل چه تدبیری اندیشیده است؟
ثانیا، در صورت سکوت قانون در این گونه موارد، تکلیف دستگاه چیست؟
ثالثا، آیا نظریه کمیسیون پزشکی دستگاه ذی ربط در مورد م ستخدم بیمار به شرح پیش گفته، مجوزی ب رای کاهش ساعت کاری است؟
پاسخ
قانون گذار در تبصره۲ ماده۸۴ قانون مدیریت خدمات کشوری مصوب۱۳۸۶ با اصلاحات بعدی و تبصره ماده۴۸ قانون استخدام کشوری مصوب۱۳۴۵ با اصلاحات بعدی در غیر مورد بیماری های صعب العلاج سقف مرخصی است علاجی در سال را حداکثر به مدت چهار ماه تعیین کرده است؛ هیات وزیران نیز در آیین نامه مرخصی ها مصو ب ۲۲ / ۷ / ۱۳۴۶ با اصلاحات و الحاقات بعدی بر این حکم تصریح و مقررات آن را تبیین کرده است؛ این حکم قانونی ناظر بر فرض غالب و شایع حدوث بیماری است که نیازمند استفاده از مرخصی به صورت کامل و روزانه است؛
بنابراین، در فرضی که با تایید پزشکی قانونی وضعیت مستخدم به نه گو ای است که باید از مرخصی استعل اجی ساعتی برخوردار شود، به نظر می رسد منعی در استفاده از این مرخصی تا سقف مد نظر مقنن در طول سال وجود ندارد؛
بویژه آنکه هدف مق نن از تصویب و پیش بینی چنین مقرره ای، حمایت از مستخدمینی است که وضعیت بیماری آنها مانع از انجام خدمت آنان است )ماده۴۸ قانون استخدام کشوری مصوب۱۳۴۵ با اصلاحات بعدی( و چنانچه این ملاک در مورد مستخدمین نیازمند مرخصی استعلاجی ساعتی نیز وجود داشته باشد، اعطای این مرخصی به آنان ، بلامانع به نظر می.رسد