## رای دادگاه بدوی
در خصوص دادخواست خانم م.ک. به طرفیت آقای ر.ز. به خواسته حضانت فرزند مشترک ب. ع. در آستانه 7 سالگی؛ با توجه به اینکه حسب محتویات پرونده از جمله اظهارات خواهان طرفین جدای از یکدیگر زندگی میکنند و نگهداری اطفال هم حق و هم تکلیف ابوین است و برای حضانت و نگهداری طفلی که ابوین او جدا از یکدیگر زندگی میکنند با توجه به اینکه رای طلاق صادر و در آن حضانت به پدر واگذار شده از طرفی فرزند در آستانه ورود به سن حضانت پدر است مصلحت در حضانت پدر با حفظ حق ملاقات مادر است لذا دادگاه به استناد ماده 1169 قانون مدنی حکم بر رد دعوی خواهان صادر نمود و به پدر متذکر شد حق ملاقات مادر در آخر هفته به شرح آرای قبلی را محترم شمارد. رای صادره حضوری و ظرف بیست روز از تاریخ ابلاغ قابل تجدیدنظرخواهی در دادگاه تجدیدنظر استان تهران است.
رییس شعبه 275 دادگاه عمومی خانواده تهران
وحدانی نیا
## رای دادگاه تجدیدنظر استان
تجدیدنظرخواهی خانم م.ک. به طرفیت آقای ر.ز. نسبت به آن بخش از رای موضوع دادنامه 993- 12/6/93 صادره از شعبه 275 دادگاه عمومی خانواده که بر رد درخواست تجدیدنظرخواه دایر بر حضانت فرزند دختر ب. ع. متولد 88/01/01 و استرداد وی، اشعار دارد به نظر وارد است زیرا صرفنظر از اینکه فرزند مشترک زمان تقدیم درخواست کمتر از 7 سال و اولویت حضانت وی با مادر بوده است اساسا در مورد حضانت فرزند باید به نحوی اتخاذ تصمیم گردد که کمتر آسیب جسمی و روحی و عاطفی به فرزند وارد آید. فرزند دختر از نظر روحی و جسمی و نیازهای اولیه به مادر نیاز بیشتری دارد و لازم است تحت حضانت مادر باشد لذا با نقض دادنامه در خصوص حضانت فرزند به پدر وفق ماده 1169 قانون مدنی و تبصره این ماده حضانت فرزند مشترک به مادر محول میگردد. اعتراض تجدیدنظرخواه به قسمت اخیر دادنامه که در خصوص ملاقات مادر با فرزند مشترک اظهارنظر نموده است نظر به اینکه خواسته تجدیدنظرخواه ملاقات نبوده است و دادگاه محترم بدوی بیش از خواسته رای داده است لذا با وارد دانستن اعتراض تجدیدنظرخواه این قسمت از دادنامه حذف میگردد. این رای قطعی است
رییس و مستشار شعبه 47 دادگاه تجدیدنظر استان تهران
معنوی - مدنی کرمانی
فهرست
دادگاه بدوی
دادگاه تجدیدنظر استان
نقد رای
رعایت مصلحت فرزند در حضانت
۹۳۰۹۹۷۰۲۲۴۷۰۱۳۷۰ · ۱۳۹۳/۰۸/۱۷ · دادگاه تجدیدنظر استان · شعبه ۴۷ دادگاه تجدید نظر استان تهران
چکیده: اساسا در مورد حضانت فرزند باید به نحوی اتخاذ تصمیم گردد که کمتر آسیب جسمی و روحی و عاطفی به فرزند وارد شود.