نشست قضایی درباره اضطرار راشی در پرداخت رشوه

در ماده ۵۹۱ قانون تعزیرات مصوب ۱۳۷۵ عنوان گردیده: هرگاه ثابت شود راشی برای حفظ حقوق حقه خود ناچار از دادن وجه یا مالی بوده تعقیب کیفری ندارد و وجه یا مالی که داده به او مسترد می گردد . و در تبصره ماده ۵۹۲ همان قانون عنوان گردیده: در صورتی که رشوه دهنده برای پرداخت رشوه مضطر بوده و یا پرداخت آن را گزارش کند یا شکایت نماید از مجازات حبس مزبور معاف خواهد بود و مال به وی مسترد می گردد . حال با توجه به اینکه اضطرار و ناچاری در لغت به یک معنی می باشند تفاوت این دو، که آثار متفاوتی دارند چیست؟

به نظر می رسد تفاوتی از نظر لغوی بین دو واژه اضطرار و ناچاری وجود نداشته باشد و ماده ۵۹۱ قانون تعزیرات در جایی کاربرد داشته باشد که فرد شاکی علاوه بر ناچاری و اضطرار برای حفظ حقوق حقه خود وجه یا مالی را به عنوان رشوه داده باشد که این موضوع در تبصره ماده ۵۹۲ موجود نیست و تفاوت این دو مصوبه در این موضوع است. در فرهنگ لغت دهخدا نیز اضطرار به معنای ناچار و ناگریزی آمده است لذا باید در یک معنا تفسیر شوند. به نظر می رسد تفاوتی از نظر لغوی بین دو واژه اضطرار و ناچاری وجود نداشته باشد و ماده ۵۹۱ قانون تعزیرات در جایی کاربرد داشته باشد که فرد شاکی علاوه بر ناچاری و اضطرار برای حفظ حقوق حقه خود وجه یا مالی را به عنوان رشوه داده باشد که این موضوع در تبصره ماده ۵۹۲ موجود نیست و تفاوت این دو مصوبه در این موضوع است. رده:نشست های قضایی سال ۱۴۰۲