نشست قضایی درباره ورود به منزل یا مخفی گاه متهمین متواری

در مورد متهمین متواری، آیا می توان اذن ورود به منزل و مخفی گاه های متهم را به صورت کلی (در برگ جلب عادی یا سیار) صادر نمود و یا حتما ورود به منزل و مخفی گاه باید به صورت موردی و با ذکر آدرس مشخص در برگه جلب صادر گردد؟

تبصره ۳ ماده ۱۸۴ قانون آیین دادرسی کیفری تصریح به تعیین محل شخص نموده است. بنابراین بر صحت نظریه اقلیت اعلام عقیده میشود. با توجه به متن ماده ۱۸۴ قانون آیین دادرسی کیفری که اشعار می دارد: در صورتی که متواری بودن متهم محرز باشد... تا هر جا متهم را یافتند، جلب و نزد بازپرس حاضر کنند مودای این نکته است که در خصوص متهمین متواری، نیاز به ذکر اذن ورود به منزل یا مخفی گاه به صورت موردی و مشخص نیست چراکه اصولا آدرس و مخفی گاه ایشان به دلیل متواری بودن مشخص نیست، لذا با صدور برگه جلب سیار و ذکر اذن ورود به محل اختفای متهم به صورت کلی، می توان با ورود به محلی که ظن قوی به حضور متهم در آنجا هست وی را جلب نمود و تبصره ۳ ماده ۱۸۴، صرفا ناظر به موردی است که آدرس منزل یا محلی که متهم در آن مخفی شده مشخص باشد. با توجه به تبصره ۳ ماده ۱۸۴ قانون آیین دادرسی کیفری که ناظر به جلب متهم در مواردی است که متهم داخل منزل یا مخفی گاهی است که نیاز به ورود ضابطان به آن محل جهت جلب او می باشد؛ لذا در راستای حفظ حقوق شهروندی و حفظ حرمت منازل افراد و رعایت مفاد این تبصره باید اذن ورود به محل به صورت موردی و با ذکر آدرس باشد؛ و متن ماده ۱۸۴ صرفا ناظر به جلب متهم در خیابان یا مکان های عمومی است که نیاز به اذن ورود ندارند والا در مورد منزل یا مخفی گاه هایی که نیاز به ورود به محل می باشد، تبصره ۳ حکم آن را مشخص نموده است. رده:نشست های قضایی سال ۱۳۹۸