نشست قضایی درباره حق اعتراض و تجمع قانونی برای آحاد ملت

تجمع اعتراضی عده ای در معابر اصلی شهر نسبت به سیاست های اقتصادی دولت و سر دادن شعارهایی که ساختار شکنانه محسوب نمی گردد، از مصادیق بزه موضوع ماده ۶۱۸ قانون مجازات اسلامی مصوب ۱۳۷۵ بخش تعزیرات می باشد یا خیر ؟

با لحاظ اصل ۲۷ قانون اسلامی جمهوری اسلامی ایران (اجتماع و راه پیمایی بدون حمل سلاح و به شرط آن که مخل به مبانی اسلام نباشد) نظریه اکثریت قضات محترم دادگستری شهرستان کامیاران موجه و مورد تایید است. یکی از حقوق مردم که طبق اصل ۲۷ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران احصا گردیده است حق آزادی مردم در تشکیل اجتماعات و راهپیمایی ها می باشد. طبق اصل ۹ قانون اساسی ... هیچ فرد یا گروه یا مقامی حق ندارد به نام استفاده از آزادی، به استقلال سیاسی، فرهنگی، اقتصادی، نظامی و تمامیت ارضی ایران کمترین خدشه ای وارد کند و هیچ مقامی حق ندارد به نام حفظ استقلال و تمامیت ارضی کشور آزادی های مشروع را هر چند با وضع قوانین و مقررات سلب نماید. بنابراین برای راه پیمایی ها و تجمعات نیازی به اخذ مجوز از هیچ ارگان و مقامی نمی باشد و وضع هر نوع قانون که منجر به محدود کردن حق احصا شده در اصل ۲۷ قانون اساسی و محدود کردن تجمعات و راهپیمایی های به اخذ مجوز خلاف اصول قانون اساسی می باشد و قابل ترتیب اثر نمی باشد. هر چند که اخذ مجوز صرفا برای احزاب مورد قانون گذاری واقع شده است لذا تشکیل اجتماعات و راه پیمایی ها به هیچ عنوان جرم نمی باشد و مشمول ماده ۶۱۸ قانون مجازات اسلامی کتاب پنجم بخش تعزیرات مصوب ۱۳۷۵نمی گردد؛ در هر صورت تشخیص موضوع با محکمه است. در فرض سوال رفتار ارتکابی مشمول ماده ۶۱۸ قانون مجازات اسلامی کتاب پنجم بخش تعزیرات مصوب ۱۳۷۵ می باشد چرا که تجمعات و راه پیمایی ها باید با اخذ مجوز قانونی و در مکان های خاص و تعیین شده انجام پذیرد و در صورت تجمع در معابر عمومی با توجه به اینکه در کسب و کار و تردد مردم خلل وارد می نماید لذا جرم و مشمول ماده ۶۱۸ قانون مجازات اسلامی کتاب پنجم بخش تعزیرات مصوب ۱۳۷۵ می باشد. رده:نشست های قضایی سال ۱۳۹۸