پرسش
با توجه به قانون آیین دادرسی کیفری مصوب ۱۳۹۲ و در مواردی که پرونده با موضوع اتهام که در صلاحیت مستقیم دادگاه کیفری دو می باشد در دادگاه رسیدگی و عمل ارتکابی جرم نباشد و یا دلیل کافی برای انتساب بزه وجود نداشته باشد آیا دادگاه کیفری دو می بایست قرار منع تعقیب صادر نماید یا این که حکم به برایت متهم صادر نماید؟
نظر و پاسخ
چنانچه در پایان تحقیقات مقدماتی مستلزم صدور قرار منع یا موقوفی تعقیب باشد، دادگاه مبادرت به صدور قرار نهایی می کند و در غیر اینصورت با تعیین وقت رسیدگی و ختم آن در این مرحله رای مقتضی (برایت یا محکومیت) صادر می نماید.
قانون آیین دادرسی کیفری مصوب ۱۳۹۲ شرایط جدیدی را برای رسیدگی در دادگاه کیفری دو مقرر نموده است که مقررات مواد ۳۴۰ و ۳۴۱ قانون مذکور به آن اشاره دارد من جمله این که اساسا دادگاه کیفری قبل از رسیدگی در ماهیت موضوع بدوا موضوع تحقیقات را بررسی می نماید و به عنوان مثال چنان چه خود را صالح ندانست قرار عدم صلاحیت یا این که موارد منع یا موقوفی تعقیب وجود داشت حسب مورد یکی از قرار های مذکور صادر می گردد و اگر هیچ یک از موارد مذکور وجود نداشت با تشکیل جلسه رسیدگی مبادرت به رسیدگی می نماید بنابراین دادگاه دو نقش رسیدگی تحقیقاتی و نقش رسیدگی محاکماتی دارد و هر یک از نقش ها اقتضا تصمیمات لازم متناسب با خود را دارد بنابراین در موضوع سوال محل صدور قرار منع تعقیب می باشد.
قرار منع تعقیب یک قرار ماهوی در مرحله دادسرا می باشد و به عبارتی چنان چه موارد ماده ۲۶۵ قانون آیین دادرسی کیفری مصوب ۱۳۹۲ وجود داشته باشد قرار منع تعقیب صادر می گردد که این موضوع چنانچه در دادگاه مطرح گردد می بایست با توجه به ماهوی بودن، حکم برایت صادر گردد زیرا هدف قانونگذار از ایجاد صلاحیت مستقیم برای دادگاه کیفری دو راجع به برخی جرایم سرعت رسیدگی و قاطع بودن احکام بوده و با صدور قرار منع تعقیب در دادگاه همچنان احتمال رسیدگی مجدد از طریق تجویز رسیدگی متصور است که هدف قانونگذار نبوده لذا بنابر مراتب فوق در موارد عدم وصف کیفری و یا عدم کفایت ادله جهت انتصاب بزه دادگاه می بایست حکم برایت صادر نماید.
رده:نشست های قضایی سال ۱۳۹۹