ماده ۱۰۹۲ قانون مدنی

(1)- در مواردی که زوجه در دادگاه ثابت کند که به امر زوج یا اذن وی از مال خود برای مخارج متعارف زندگی مشترک که بر عهده زوج است، هزینه کرده و زوج نتواند قصد تبرع زوجه را اثبات کند می تواند معادل آن را از زوج دریافت نماید. (2)- از آنجا که طلاق بخواسته مرد است و زن و حتی دادگاه هم در رد خواسته مرد اختیاری ندارد و حق دفاعی در امر طلاق برای زوجه وجود ندارد، خسارت ناشی از دادرسی نیز توسط زوج باید پرداخت شود.

نحله مالی است که هنگام طلاق و پایان زندگی مشترک به زوجه پرداخت می شود و میزان آن را دادگاه با توجه به مدت زندگی مشترک و قدرت مالی زوج و اموری که زوجه انجام داده تعیین می کند.

اگر زوج فوت کند، زوجه مستحق کل مهریه است هرچند باکره باشد زیرا تنصیف مهریه به استناد دوشیزه بودن زوجه مربوط به طلاق است.

در دعوی طلاق از ناحیه زوج، درصورتی که مهریه زوجه در دعوی مستقلی از طرف ایشان مورد مطالبه و حکم قرار نگرفته باشد، دعوی اعسار زوج از پرداخت مهریه قابل پذیرش نیست. زیرا دعوی اعسار قانونا نسبت به محکوم به قابل پذیرش است.

زوجه تا پیش از نزدیکی تنها امکان ابراء نصف مهریه را دارد و نمی تواند تمام مهریه را ابراء کند.

صرف رفت و آمد زوجه به منزل زوج در دوره نامزدی، زندگی مشترک محسوب نمی‎شود که زوجه را مستحق اجرت‎المثل نماید. در صورت نزدیکی از دبر و علیرغم باکره بودن زوجه، وی مستحق کل مهریه است.

مطابق ماده ۱۰۹۲ قانون مدنی هرگاه شوهر قبل از نزدیکی زن خود را طلاق دهد زن مستحق نصف مهر خواهد بود. سوال این است که آیا حکم مندرج در ماده ی فوق شامل مواردی که طلاق به خوا

در عقد نکاح، مهرالمسمی به تعداد یک صد سکه تعیین شده است. زوجه پنجاه سکه دریافت کرده است و پنجاه سکه دیگر را ابرا کرده است. قبل از نزدیکی طلاق واقع می گردد، حال زوج مستحق

در صورتی که بعد از ازدواج و قبل از انجام زفاف احدی از زوجین فوت کنند زن مستحق تمام مهر است یا نصف مهر؟ نظر هییت عالی: همان طوری که در نظر اکثریت نیز آمده است به دلالت ما

اگر مردی جهت طلاق همسرش تقاضابدهدو اینکه همسرش، مدخوله است یا غیر مدخوله مشخص نباشد و پرده بکارت نیز از نوع ارتجاعی بوده که دخول یا عدم دخول رانتوان ثابت کرد؛ آیا اثبات ا