لاولکس قانون طبابت
مواد قانون۱۳ ماده
- ماده ۱هیچکس در هیچ نقطه ایران حق اشتغال به هیچ یک از فنون طبابت و دندانسازی ندارد مگر آنکه از وزارت معارف اجازهنامه گرفته و به ثبت وزارت داخله رسانیده باشدمنسوخ
- ماده ۲در آتیه اسنادی که وزارت معارف آن را رسما شناخته و به صاحب آن اجازه نامه خواهد داد از این قرار است: اولا - تصدیق نامه هایی که در مملکت ایران به توسط مد
- ماده ۳گیرنده اجازهنامه طبابت مبلغ پنج تومان بصندوق وزارت معارف باید کارسازی نماید.منسوخ
- ماده ۴اشخاصی که هیچ یک از تصدیقنامههای مذکوره در ماده دویم این قانون را ندارند و در تاریخ نشر این قانون از پنجسال کمتر در طهران مشغول طبابت بوده اجازهناممنسوخ
- ماده ۵اشخاصی که دارای هیچ یک از تصدیقنامههای مذکور در ماده دوم این قانون نیستند و بیش از پنج سال و کمتر از ده سال در طهران طبابتکردهاند اجازهنامه طبابت منسوخ
- ماده ۶اشخاصی که بیش از ده سال در طهران استمرارا مشغول طبابت بودهاند به هر حال حق دارند اجازهنامه طبابت بگیرند.منسوخ
- ماده ۷برای آنکه اشخاص مذکوره در ماده پنجم و شش این قانون به وزارت معارف معرفی شده اجازهنامه بگیرند از تاریخ نشر این قانون تا مدت چهار ماه کمیسیونی در وزارتمنسوخ
- ماده ۸از تاریخ نشر این قانون تا مدت سه سال هر سال دو نوبت در بهار و پائیز یک کمیسیون در وزارت معارف منعقد خواهد شد برای اینکه مطابق ماده پنجم این قانون اشخامنسوخ
- ماده ۹اشخاصی که تا تاریخ نشر این قانون در ولایت مشغول طبابت بوده یا در طهران و ولایات داندانسازی میکردند باید تا یک سال بعد از نشر این قانون خود را به وزارتمنسوخ
- ماده ۱۰هر کس بر خلاف مقررات مواد فوق به شغل طبابت مشغول شود در نوبت اول اخطار میشود و در نوبت دوم چهار ماه محبوس و در نوبت سوم یک سال محبوس خواهد شد.منسوخ
- ماده ۱۱بعد از انتشار این قانون هیچ طبیبی برای امور صحیه و طبیه در ادارات دولتی مستخدم و اجیر نخواهد شد مگر اینکه به موجب اسنادمذکور در ماده دوم دارای اجازهمنسوخ
- ماده ۱۲نسخه رمز کلیتا ممنوع است و هر طبیبی که نسخه رمز بدهد مجازات او چهار ماه حبس خواهد بود.
- ماده ۱۳وزارت داخله مراقب خواهد بود که مدلول ماده اول این قانون از چهار ماه بعد از نشر آن در طهران و از یک سال بعد از نشر آن در ولایات به موقع اجرا گذاشته شودمنسوخ