نشست قضایی درباره مفهوم «مباشرت دادگاه شرط نباشد» در ماده ۲۹۰ قانون آیین دادرسی مدنی

قید عبارت مباشرت دادگاه شرط نباشد در ماده ۲۹۰ قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور مدنی مربوط به چه مواردی است؟

قانونگذار در بعضی موارد به لحاظ اهمیت موضوع، مباشرت حاکم دادگاه را ضروری دانسته که از جمله ماده ۲۵۰ قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور مدنی و تبصره ذیل ماده ۴۳ قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور کیفری است. طبق ماده ۲۸۸ و قسمت اخیر ماده ۲۵۰ قانون آیین دادرسی مدنی، اتیان سوگند و قرار معاینه و تحقیق محلی که مبنای صدور حکم باشد طریق اعطای نیابت قضایی توسط دیگری نیز میتواند انجام شود. قید مباشرت دادگاه در ماده ۲۹۰ قانون یاد شده فقط اطلاق به صدور و انشای رای دارد یعنی دادرس رسیدگی کننده نمیتواند صدور انشای رای را در قالب اعطای نیابت از مرجع مجری نیابت درخواست کند، بلکه شخصا و مباشرتا باید مبادرت به انشای رای نماید. هدف قانونگذار از قید کلمه مباشرت به این معناست که فقط دادرس صادرکننده رای شخصا میتواند آن موارد را انجام دهد، از جمله اتیان سوگند که قابل تفویض نیابت نیست یا صدور حکم که مبنی برمعاینه و تحقیق محلی باشد. قرار و تحقیق محلی که صدور حکم مبتنی بر آن باشد قابل تفویض و انجام توسط دیگری نیست. رده:نشست های قضایی سال ۱۳۸۰