نشست قضایی درباره قابلیت اعتراض رای کمیسیون ماده ۱۲ قانون زمین شهری

رای کمیسیون ماده ۱۲ قانون زمین شهری توسط اداره راه و شهرسازی قابل اعتراض می باشد؟

گرچه تشخیص نوعیت زمین از لحاظ دایر، بایر و موات بودن با کمیسیون سه نفره زیر مجموعه وزارت راه و شهرسازی (مسکن و شهرسازی سابق) می باشد؛ لیکن قانونگذار در ماده ۱۲ قانون زمین شهری و بند ۵ از بند ج ماده ۱۹ آیین نامه اجرایی قانون مرقوم، مصوب ۱۳۷۱/۰۳/۲۴ نامی از کمیسیون خاص نبوده و صرفا به نظریه تشخیص وزارتخانه مذکور اشاره کرده است؛ بنابراین وزارت راه و شهرسازی نظر به تشخیص و قابل اعتراض بودن را از طریق مدخلیت یک کمیسیون سه نفره که تابع وزارتخانه یاد شده است؛ اعمال و اظهار می نماید؛ لذا حق اعتراض به نظریه کمیسیون را ندارد و صرفا مالکین در صورت متضرر شدن از رای نظریه کمیسیون، حق اعتراض دارند؛ بنابراین در نتیجه پاسخ، به نظریه اکثریت مطلوب است. کمیسیون و اداره راه و شهرسازی دو شخصیت حقوقی مستقل نیستند، بلکه یک شخصیت واحد می باشند و همچنین در ماده واحده قید شده که اداره راه و شهرسازی نظریه خود را به مالک ابلاغ می نماید و این نشان دهنده این است که کمیسیون و سازمان راه و شهرسازی یک شخصیت واحد می باشند و قابل تفکیک نیستند، فلذا نظریه کمیسیون ماده ۱۲ قابل اعتراض از ناحیه اداره راه و شهرسازی نیست. هر چند رای کمیسیون در خصوص اینکه از جانب اداره راه و شهرسازی قابل اعتراض می باشد یا خیر، قانون ساکت می باشد و لکن از ماده ۱۲ و ماده واحده می توان چنین استنباط کرد که کمیسیون و اداره راه و شهرسازی دو شخصیت مستقل و مجزا از هم می باشند و چون دو شخصیت حقوقی مستقل می باشند، پس آراء صادره کمیسیون ماده ۱۲ قانون زمین شهری از ناحیه اداره راه و شهرسازی قابل اعتراض می باشد. رده:نشست های قضایی سال ۱۴۰۱